گذر قصاب‌ها !!!

برداشت اول:

روز اولی که وارد صنف شدم ضربان قلبم شدت یافته بود. دو دانه کتابچه دستم بود و وارد صنفی شده بودم که بیش از پنجاه نفر جلوتر از من آمده بودند. همه مشغول بودند و داشتند با یکدیگر صحبت می کردند. کسی متوجه ی ورود من نشد. رفتم و یک جای خالی در گوشه ی از صنف پیدا کردم. با دستمال همراهم خاک هایی که رویش نشسته بودند را پاک کرده و بعد نشستم. سر و صدا ها که شدت گرفت نمی دانم چه شد یاد روز اولی که مادرم آورده بودم مکتب افتادم. خدا بیامرز آورده بود که آدم شوم. هنوز از فکر و اینگونه خیال ها خودم را خلاص نکرده بودم که استادی وارد شد و بهمراه تمام دخترها و پسرها به احترامش بر پا خواستیم.

 برداشت دوم:

شنیده ام محبت بعضی ها، آدم ها را نمک گیر می کند. باور نمی کردم همیشه اینطور باشد تا اینکه برای خودم اتفاق افتاد و زمین گیر شدم. تا استاد آمد و سر رشته ی کلام را به دست گرفت مشت خودش را برای همه باز کرد و همه ی عیب و هنر های نهفته ی خود را برای دانشجویان آشکار ساخت. در همان جلسه ی اول استاد بدون اینکه خودش را برای بچه ها معرفی کند شروع کرد از علم قال گفتن و با عبارت های دهان پرکن به جان دانشجویان بی سر و سودا افتاد. روز اولی که مادر خدا بیامرزم آورده بودم مکتب آدم شوم خیلی بهتر از این با ما برخورد کرده بودند. هنوز هم که هنوز است خاطرات شیرین آن ایام زیر دهانم مزه می کند و دلم برای آن لحظات و ساعات تنگ می شود. دلم تنگ و خلقم گرفته می شود. همانطور بی حوصله و ناراضی صحبت های استاد را نیمه کاره می نهم و از استاد درباره ی علم حال می پرسم. از بخت بد استاد همین دیشب داستان روبرو شدن شمس و حضرت مولانا را خوانده بودم و استاد غافل از احوال تن خویشتن بود. هنوز استاد سراسیمه از صنف بیرون نیامده بود که دو سه تا آدم فکر کنم دوست پیدا کرده بودم. بنده ی خدا دیوژنی که با چراغ در روز دنبال آدم می گشت. قبل نشستن از برخواستن پرسیدن سوالم از استاد فرصت کافی پیدا کرده بودم که بتوانم به سیمای تمامی همصنفی هایم نظری بیندازم. در بین بچه ها هیژده دختر جوان دم بخت، که تقریبا همه با چراغی در دست به امید یافتن آدمی در روز به صنف آمده نیز حاضر بودند...

 برداشت سوم:

قبل از اینکه زمین گیر شده باشم به فکر زمین زدن بودم. با شدتی که دروس دانشگاه جریان داشت کلی از درس هایم عقب ماندم و جبرانش برایم مشکل شده بود. به تنها چیزی که فکر نمی کردم همین درس و مشق دانشگاه بود. می دانستم در بین همصنفی هایم کسی حاضر نمی شود کتابچه ی یاداشت روزانه ی خود را در اختیار من قرار دهد. به جزء از خودم باور اینکه حیوان ناطق دیگری در صنف داشته باشیم کمی دور از ذهن بود. ولی با این حال پریشانی من را که دید بلند شد و کمی خودش را بر روی پاهای خود جابجا کرد. وقتی خوب مطمئن شد که مرتب شده است آمد و با لبخندی بر لب رو به رویم ایستاد. نوع ایستادنش نشان می داد که نفس خود در سینه حبس کرده است. برجسته گی های گونه و سینه اش به لرزه در آمده بودند و حسابی به چشم می آمد. کتابچه ی یاداشت روزانه ی خود را روبروی صورتش قرار داد تا من بتوانم پشت آن پنهان شوم. کتابچه کمکم می کرد که عقب افتادگی های روزمره ی خودم را جبران کنم. او یکی از همین دخترهایی که چراغ به دست در روز دنبال آدم! می گشت بود.

 برداشت چهارم:

چشم هایم عادت کرده بودند و می دانستند دیگر باید همیشه گوشه ی چشمی به او داشته باشم. وقتی کتابچه را از او گرفتم دلم لرزیده بود و گرمای این احساس تا مغز استخوانم را می سوزاند. از آن به بعد همیشه سعی می کنم به ذهنم فرمان بدهم دنبال بهانه های واهی باشد تا بتوانم سر راهش سبز شوم و اندکی از وقتش را بسوزانم در گرمای تنم و این نوع گرما همیشه باعث می شود که یاد مادرم بیفتم. مادری که دلم برایش بسیار تنگ شده است...

 برداشت پنجم:

مدتی شده است که قبل از ورود دیگران به صنف درسی وارد می شوم و با تباشیر از علم حال بر روی تخته ی سیاه می نویسم. بچه ها می آیند و می خوانند. اوایل بعضی ها ندانسته با من همراهیی می کردند و بعضی هم مشکلاتی را برایم فراهم ساختند. تا اینکه دیگر عادت کرده به نوشته های من و بی اعتنا شدند. بعضی ها هم که دعوی هوشیاری داشته دست به یکی شده و به بهانه های واهی تخته را از نوشته های من پاک می کنند. هر چند دلخوشم به کسی که تمام نوشته های مرا از روی تخته در درون کتابچه یی یاداشت روزانه ی خود نوشته می کند اما خوب دلم برای مادری که دلش برایم بسیار تنگ شده است می سوزد...

برداشت ششم:

وقتی از او خواستم که فرصت شناخت بیشتر از خودش را از من دریغ نکند با لبخندی ملیح پذیرفت و من دیگر بیشتر با او چشم به چشم می شدم و به همدیگر نگاه می کردیم. تمام دغدقه هایم سامان دهی آرزو های دور و نزدیک ام بود. بعد از اینکه چشم هایم برداشت های خود را به قلبم منتقل ساخت فکر می کردم تمام شده است غریبی و تنهایی ام و می توانم پیوند بزنم نیمه ی گم شده ی خودم را به تنم و آدم شوم. وقتی اختیار خودم را به پای چشم های خسته ام گذاشتم دیگر فکر نمی کردم رسوایم کند و با خرده شیشه های شکسته شده از پرده ی حیا و شرم زخمی بشوم. فکر نمی کردم که آماده گی شنیدن حرف های نامربوط را هم باید داشته باشم.

  برداشت هفتم:

پدر عاشقی بسوزد که بسیار بی عقل است. چطور می توانم به او فکر نکنم. چگونه سکوت ما را اینقدر بد تعبیر کردند که چنین به ما می گویند. نمی دانم چرا باید فکر او را از سرم بیرون کنم. تا دیروز فکر می کردیم که هر دوی ما کبوتر هستیم و عاشق. حال پیدا شده اند و به ما می گویند:« کبوتر با کبوتر باز با باز» دلم تنگ می شود و بقیه کلام تلخ شان را نمی خواهم بنوشم و نمی شنوم. حال عجیبی دارم. فکر می کنم به غیر از او به هیچ کس و هیج جا تعلق خاطری ندارم. احساس غریبی که می کنم دلم می خواهد کسی را می داشتم که به من می گفت: « بیچاره ی من. بیچاره ی مادر» و یاد مادرم می افتم. مادری که دلم برایش بسیار تنگ شده است...

 برداشت هشتم و نهم:

سالها می شود که از خود گله دارم و زیاد می خوابم. مدت ها می شود که خودم از خود می گریزم. همیشه سعی می کنم خود را به خواب بزنم از دست خودم. وقتی باز آمد هنوز خوب چشم هایم گرم نشده بودند. بالای سرم از حرکت باز می ماند و به سخن می آید:« برخیز» تنین صدایش باعث می شود که چشم باز کنم و به رنگ رخساره ش نظری اندازم. او را در هیات آدمی نمی بینم. می گویم:« خسته ام» می گوید: « من امر کرده ام بر خیز» می گویم :« باید از که انتقام بگیرم!» می گوید:« به همره خود ایمان بیاور » می گویم:« منم حیوان » می گوید:« ما امر کرده ایم که باز و کبوتر در یک آسمان به پرواز در آیند» می گویم:« دلم تنگ شده است برایت » می گوید «ما تو را بر این مردم مبعوث گردانیده ایم»

...و من برخواستم و دیگر هرگز خواب به چشمان من راه نیافت. من بیدارم و مدت هاست که خواب دیگران را به نظاره نشسته ام. بر جنازه هایی که روح از بدن هایشان رفته اند نیم نگاهی می اندازم و سر در گریبان خود فرو می برم. آنجاست که بر من الهام می شود؛ "حالا وقت گرفتن انتقام است.» و من هم انتقام می گیرم. تعدادی از کبوتران عاشق را بر روی پشت بام خانه یی اسیر می سازم و پر و بال هایشان را قیچی می کنم و صاحبانشان را در آتش حسرت دیدار دوباره ی شان می سوزانم...

 برداشت دهم:

مدتی است که در ازدحام بسیار سنگینی دارم زندگی می کنم و از تمام کار و بار روزانه ی خودم باز مانده ام. خسته شده ام و می خواهم طوق پیام بری را از گردن باز کنم. دلم دوباره تنگ علم حال شده است و سراغ او را از من می گیرد. باید سعی کنم که با نفس خود بسازم و او را آرام کنم. دو سه نفری برایم مانده اند که دوستم دارند و دوست شان دارم. همه می خواهند کمک ام کنند. خودم هم بعد از هزار سال دلم تنگ شده و بعد از مدت ها دوباره می خواهم که آدم شوم و آدم شدنم دوباره مرا یاد مادرم می اندازد...مادری که دلم برایش بسیار تنگ شده است...